Rauwe verwerking

Rouwverwerking is eigenlijk niets meer dan rauwe verwerking. Het is rauw, het is hard en het is taai. Het is niet even ‘hap, slik, weg’… En dat merken we, dat merk ik. Ik weet dat het bloggen even stil heeft gestaan. Soms dacht ik er wel aan, maar kon ik me er niet toe zetten. Het is een vreemde tijd geweest de afgelopen periode. Mijn laatste Blog heet ‘Mentally Exhausted’ en ik heb ook een hele goede tijd daarna gehad! Daar had ik toch graag over willen bloggen. Want die burn-out is al zo goed als voorbij. Dacht ik. Ik werkte sowieso al weer mijn uren en stond al bijna alle dagen helemaal voor de klas. Tot het met mijn schoonmoeder snel achteruit ging.

Mijn lieve, allerliefste schoonmoeder is vandaag een week geleden overleden na een heel lang ziektebed. Maar het afgelopen jaar was het wel echt het minst. Ze kon al niet meer lopen en ook spreken werd steeds minder. Maar tot op het laatst deed ze hier nog wel heel erg haar best op. We hebben mooi, intiem en vreselijk verdrietig afscheid van haar kunnen nemen. En afgelopen zaterdag een prachtige afscheidsdienst beleefd waarbij we liederen hebben gezongen en bijbelteksten hebben gelezen die zij helemaal zelf heeft uitgekozen, gaaf he! Er waren ontzettend veel mensen gekomen, wat een mooi eerbetoon!

Maar zo’n ziekteproces is natuurlijk heel zwaar en dit is een van de redenen van mijn burn-out geweest. Het is moeilijk om te zien, om mee te maken als gezin. En ik ben heel blij dat ik al zover ben in mijn herstel dat het lukte om bij haar te zijn. Maar zoals burn-outers zullen weten… een terugval is bijna onvermijdelijk in zo’n geval. Dat gebeurt nu dus ook. Maar het verschil met de vorige keren is dat ik er nu aan toegeef. Dat ik nu weet dat het goed komt en dat het ook volkomen logisch is dat dit nu gebeurt.

We zullen mijn schoonmoeder enorm missen, de vrouw die ze was voordat ze ziek werd en niet meer kon doen wat ze zo graag deed… voor een ander zorgen. Maar ik geloof ook dat ze op een mooie, betere plek is dan dat het hier voor haar was. Ook is ze nu bij mijn nichtje en toch voelt dat fijn, dat er nu een oma is in de hemel voor mijn nichtje. En mijn moeder mag fungeren als dubbelbeppe. Dat is haar zelf gevraagd. En met een traan en met een lach zal ze deze taak op zich nemen. Dankjewel mam.

Advertenties

Mentally exhausted

Oké… Na dat hele leuke positieve blogje van mij, komt er nu even een minder positieve. Gewoon omdat ik ook even wil zeuren en even lekker wil gedijen in self-pity.

Vandaag is de dag nadat ik voor het eerst een hele ochtend, van 8.00-12.10 (vanwege een te vroeg naar buiten lopende nieuwe kleuter die ik moest zoeken, weer naar binnen moest nemen en opnieuw met de rest van de groep naar buiten moest ;)) zelfstandig voor de groep. Leuk zo’n fikse op bouw in je werk maar het heeft ook nogal wat nadelen.

Allereerst een dikke dankbare shout-out naar mijn ouders die Jorah te logeren konden hebben. Na het eten kon ik Jorah naar mijn ouders brengen, super fijn. Dinsdag avond vertrok mijn lieftallige man naar zijn muziek in Almere, bleef daar slapen omdat hij twee dagen in Rotterdam moest werken en zo was ik dus twee nachten en dagen alleen met Jorah. Gelukkig voelde ik mij zoveel beter dus dit ging aardig. De nacht van woensdag op donderdag was behoorlijk zwaar omdat Jorah op zijn gebruikelijke tijden wakker werd EN van half 1 tot half 4 wakker bleef. Voor mij een fijn vooruitzicht dat Raymond thuis kwam die avond en ik het niet meer alleen hoefde te doen. Maar helaas kreeg hij de griep en stond ik er wel alleen voor. De vrijdag erop gelijk zo’n hele ochtend werken was dus best een uitdaging! Toch voelde ik mij eigenlijk best goed! Tot 11.15. Toen onze collega ging boren IN de klas. Het was opruimtijd dus een behoorlijke chaos en ik wist gewoon niet meer hoe ik normaal kon denken en handelen. Ik ging over in een automatische modus en heb gedaan wat moest. Gelukkig was de boor-man op een gegeven moment klaar en kon ik met de klas een rustig spelletje doen. Dat ging dan wel weer prima. Kinderen overprikkeld naar huis en deze juf na een rustige lunch en een gezellig kopje koffie met mijn vriendin ging ik daarna ook naar huis. Daar merkte ik dat ik toch een ‘katertje’ had en zag een nacht met Jorah totaal niet zitten. Gelukkig kon hij dus daar mijn ouders.

Vandaag zouden Raymond en ik op ‘date’. Ik had een verrassing en we zouden uit eten (dat was ook een verrassing trouwens) Alles afgezegd dus =(. Achteraf wel fijn want ik heb vandaag toch echt een ‘kater’ en voel me ook niet zo fit. Jorah vanochtend opgehaald en die is ook niet erg gezellig. Volgens mij hangt er hier vandaag niet veel goeds in de lucht. Gelukkig mag hij nog een nachtje logeren zodat wij 2 nachten op rij (goed) kunnen slapen.

Morgen hoop ik hernieuwde energie te hebben en te kunnen genieten. Ik doe echt wel mijn best hiervoor maar soms lukt t gewoon niet en moet je het halen uit kleine dingen. En dan denk ik maar. Morgen weer een dag!

Think Zen

Uuuh, ik hoop dat je nog weet wie ik ben enzo…! Het bloggen is even geleden. Dat komt eigenlijk omdat ik een tijd achter de rug heb. Nee, ik ben geen woord vergeten te typen 😉 Er is eigenlijk niet een passend woord voor. Roerig, mooi, fijn, verdrietig… Alles is de revue weer gepasseerd. Maargoed.

Think Zen! Oké dat heeft dan weer niks te maken met bovenstaande, maar dit is een kaartje wat ik vandaag in de bus vond voor mij! Leuk en lief vind ik het, zo’n kaartje krijgen. Knapt een mens van op! Ik probeer zelf ook af en toe een kaartje te sturen maar dit is me niet met de paplepel ingegoten. Ik vind het ook niet erg als ik, of iemand anders het niet doet. Maar het is wel leuk als je het wel doet.

Voor vandaag was het een toepasselijk kaartje. Vanaf gisteravond na het eten tot morgenavond na het eten zijn Jorah en ik gezellig met zijn tweetjes. Dus mijn grootste voornemen was ‘Think Zen’ maar dan had ik er een ander woord voor ‘geniet’ (dat kaartje kreeg ik natuurlijk pas vandaag). Mijn werk bouwt zich enorm op. Ik ben al voor een klein deel beter gemeld en sta die uren alweer zelfstandig voor de klas. De rest van de dag blijf ik nu ook in de klas maar is mijn duo/collega er ook bij. Het is bizar om te ervaren hoe zo’n proces verloopt. Van eerst het gevoel hebben dat je taken uitvoert omdat het moet, naar voor de groep staan met een goed gevoel! Wat heb ik dat gemist merk ik.

Ook merk ik dat ik over het algemeen steeds weer wat meer aan kan. In de tijd dat ik niet werk, mijn vrije tijd dus merk ik nog wel dingen. Zo vind ik visite echt heel erg leuk en gezellig maar kan ik dit goed en leuk een uur volhouden. Alles na dat uur ervaar ik erg moe, ietwat afwezig en gewoon niet meer geconcentreerd. Op visite gaan gaat bijvoorbeeld beter, of lunchen of uit eten gaan. Maar ook dat moet ik niet te veel en te vaak doen.
Ook merk ik dat Jorah erg lekker in zijn vel zit. Het zal ook liggen aan de wisselwerking. Meestal kan ik ook veel meer van hem hebben en lach ik stiekem om een zogenaamde ‘driftbui’. Heerlijk om te zien hoe hij zich ontwikkelt en ik ben zo trots op hem! Hij kan nog niet zo goed praten, maar kan zo goed duidelijk maken wat hij wil, zeker ook door middel van de ‘baby-gebaren’ die wij inzetten (de Nederlandse gebarentaal in het klein zeg maar). En met de combinatie van die gebaren en zijn klankgebruik komen we dan een heel eind en heeft hij onder andere daardoor nauwelijks driftbuien (denk ik). Hij drift wel eens omdat hij dan niet een liedje /muziekje op de iPad mag, tsja… Jammer! Dat moet hij ook leren, omgaan met teleurstelling.

Nog twee weken en dan komt eindelijk mijn draagzak! Super benieuwd! De Rockabye Niek draagdoek gaat even bij iemand logeren in de hoop op een ruil. Dan kan ik Jorah misschien toch nog eens dragen in de doek omdat die andere doek heel zwaar en (dus) draagkrachtiger is. Ik duim!

Een goede dag

Laatst wilde ik een Blog schrijven na een goede dag. Ik kwam er niet aan toe, en nu blijft die titel maar in mijn hoofd spoken. Het voelt net als wanneer iemand je iets vraagt, je weet dat je het antwoord weet maar je kunt er niet opkomen… Dan zeg je: ‘het ligt op het puntje van mijn tong!’ Met mazzel komt het nog boven ook, maar meestal niet. Tenminste bij mij meestal niet, alsof wanneer je iets te graag wil,  je hoofd alle deuren sluit naar de toegang van je kennis.

Hier heb ik sowieso wel eens last van… Het gevoel dat mijn hoofd de deuren nogal eens sluit naar de ‘kamers vol kennis’ . Dit zal vast bij mijn herstel horen. Inmiddels ben ik bijna een jaar burn-out en ben ik al goed bezig te herstellen. Ik ben ook wel benieuwd naar het moment dat ik zeg dat ik beter ben, al voelt het niet als een ziekte… Meer als een proces welke je door moet komen. Toch zijn er op dit moment nog duidelijke obstakels in mijn dagelijks leven. Mijn buik kan enorm aanspannen, dat voelt precies als een ‘harde buik’ van toen ik zwanger was. Soms denk ik zelfs van, ik ben toch niet zwanger ofzo!? Omdat het zo hetzelfde voelt. Maar ik ben niet zwanger, voor zover je dat kunt plannen voorlopig ook even niet omdat ik me eerst heel graag echt beter wil voelen.

Vandaag had ik weer een afspraak bij de arbo-arts. Ik zal hier verder niet op ingaan, al kan ik wel zeggen dat we het stadium hebben bereikt van (voor mijn gevoel) “konden we dat niet even over de telefoon doen”, omdat we zo snel klaar waren. Dit moet ik maar zien als een goed teken ;). Op mijn werk maak ik alweer hele stappen en vind ik het prettig om te merken dat er na een mindere dag er ook goede dagen op het werk (en dan de hele tijd) kunnen zijn, zo een had ik vandaag eigenlijk wel! Een fijn gevoel waarin ik het gevoel van zelfvertrouwen terugkrijg en denk: “ik kan het nog”. Er zijn nu ook andere dingen die de revue passeren. Wat wil ik nu precies op mijn werk, hoe zou ik dat aanpakken etc, etc. En daar is het nu nog een beetje te vroeg voor. Die gedachten zeg maar. Dat kan ik ook wel in juni ofzo eens gaan bedenken. Nu merk ik dat die gedachten soms de overhand nemen en ik voor het slapen gaan de rust niet vind. Daarom probeer ik nu ook wat mindfulness te doen voor het slapen gaan. Soms lukt het, soms niet. Soms werkt bidden ook heel goed. Vooral als ik dan in slaap val. Dat klinkt misschien gek, maar wat is er nu fijner dan in slaap vallen terwijl je met God aan het praten bent? Tsja, dit gevoel deelt natuurlijk niet iedereen maar voor mijzelf is dat een prettig gevoel.

Maar waar ik nog even naartoe wil is die titel. Een goede dag. In principe kun je van elke dag een goede dag maken. Ook wanneer je iets verdrietigs, vervelends etc. meemaakt. Ik merk dat wanneer het me het lukt een draai te geven aan een bepaald gevoel of bepaalde gedachtes (omdenken) ik een moment of een dag toch ook goed kan afsluiten. Dit is wel een beetje oefening baart kunst. Het maakt het een stuk leuker voor jezelf. Uiteindelijk heb je nooit een hele dag een slechte dag maar kunnen er wel veel momenten zijn die niet zo leuk of prettig zijn. Wanneer het je niet lukt dit om te draaien is het maar zo. Soms helpt het om te gaan lachen. Begin maar eens met een glimlach op je gezicht te maken, dat doet al iets voor je! Vervolgens kun je, als je alleen bent, grappige dingen gaan zoeken. Ik vind bijvoorbeeld de uitspraken van kinderen op de Instagram van ‘Meester Mark (draait door)’ erg leuk, of ik ga lekker gek doen met Jorah als ik samen met hem ben. Dit werkt echt!

Zo sluit ik mijn Blog af, lach en blijf positief en lukt dit even niet… jammer dan! Morgen weer een dag 😉 

Laatste dag van 2017

Origineel he, die titel 😉  Ik denk dat er vandaag nog wel een aantal blogs zullen verschijnen met inhoud over dit onderwerp. Maarja, zoals iedereen verschillend is heeft een ieder een eigen verhaal… Ik dus ook!

Mijn 2017 is natuurlijk een heel vreemd jaar geweest. Natuurlijk ook wel mooi, lief, verwend, bijzonder… Maar ook verdrietig, zwaar, donker en moeilijk:

  • In 2017 wisten we dat mijn schoonmoeder deze keer ‘echt’ getroffen was door de ziekte die kanker heet. Alsof het de vorige keren minder echt is geweest, nee, ik bedoel dat nu het woord ‘terminaal’  werd gebruikt. Deze keer zou het echt voorbij zijn en wel januari /februari. Echter luiden we vanmiddag met elkaar het nieuwe jaar alweer in, een taaie is ze! Alleen is het dan nu echt bijna voorbij, het vechten is voorbij en het is nu alleen nog afwachten. Dit brengt zoveel emoties met zich mee en dit hele proces stelt onze relatie enorm op de proef. Gelukkig zijn wij een sterk stel en houden we ontzettend veel van elkaar en kunnen we (nou ja, vooral hij) best veel van elkaar hebben. Daarnaast komt dat het niet ‘our first rodeo’ is, helaas. 
  • In 2017 gaf mijn lichaam aan dat het op was. Vervolgens deed mijn hoofd hier ook aan mee. Wat heb ik het eigenlijk lang volgehouden. Als ik nu terug kijk had ik het liefst gewild dat ik sommige dingen al jaren eerder had geleerd of geweten of gedaan. Maar zo werkt het niet en daarnaast geloof ik ook dat dingen gebeuren wanneer het nodig is. Toeval bestaat niet en zoals onze voorganger in de kerk eens heeft gezegd ‘het valt je toe’. En zo is het maar net.
  • In 2017 werd mijn baby een dreumes en mijn dreumes een peuter! Wat een fases in dit jaar. Behalve dat het keihard werken was en nog steeds is,  heb ik ook keihard genoten en doe ik dit nog steeds. Wat hebben wij een prachtige zoon. Hij groeit op tot een eigenwijze (dat is wel eens lastig ;)) maar heel lieve jongen. Hij is behoorlijk assertief en niet snel bang. Hij begint (eindelijk!) te houden van boekjes lezen, voorheen echt geen geduld voor, en is gek op muziek. Heeft best een brede smaak,  maar op dit moment blijven de sinterklaas liedjes die zangeres Maan heeft ingezongen favoriet ;). Jorah houdt ook van dansen maar is wel kieskeurig op welke muziek hij danst ;). Het samen delen gaat heel wisselend en dat vind ik machtig mooi om te zien. Hij beseft dat hij een eigen persoon is en daarmee wordt het delen met anderen steeds lastiger want ja… ‘is van mij!’. Zwemmen, daar houdt Jorah ook van en dit doen we regelmatig. Ik zwem sowieso elke donderdag ochtend met hem bij juf Anky (babyzwemmen) en af en toe zwemt hij met zijn papa of met ons samen en daar geniet hij echt van. Naast dit alles is Jorah wel een gevoelig persoon, ik weet nog niet of hij zoals ik hooggevoelig is. Eerst was ik daar wel zeker van, maar hij doet sommige dingen al zo knap (prikkels afsluiten) dat ik twijfel. Jorah voelt goed de situatie aan en maakt dan keuzes. Wel of niet de drukte opzoeken… Zo zie je hem soms in een rustig hoekje spelen of hij loopt bij de drukte vandaan. Als we thuiskomen na zo’n zwembad middag dan is hij wel degelijk overprikkeld terwijl je daar in het zwembad niet zoveel van merkt. Slapen gaat moeilijker en het lontje ontbreekt wat zodra we thuis zijn ;). Daarom proberen we een goed evenwicht te vinden tussen activiteit en rust. Dit hebben we nu wel redelijk in balans. Met de feestdagen is het lastiger maar proberen we bijvoorbeeld vroeg thuis te zijn of nodigen we juist hier mensen uit.

Goh verassend… Als ik over Jorah begin te schrijven kan ik wel eeuwig doorgaan, haha! Het stukje werd veel langer dan ik zo’n beetje had bedacht. Terwijl ik dit schrijf (nouja, typ) lig ik trouwens in bad… Boek en iPad naast me… Ging ook niet helemaal volgens plan! Maar als ik dan zo’n verhaal in mijn hoofd heb wil ik het schrijven!

Voornemens 2018 

Oké… Voornemens. Wie heeft daar ook een hekel aan? Toch is het ergens wel goed. Blijkbaar is in elk geval iedereen zich eenmaal per jaar bewust van deze term en hoe iedereen ook roept hoe stom ze het vinden… Ik vermoed dat iedereen in zijn hoofd wel iets bedenkt en zich iets voorneemt. Zonder dit hardop te zeggen uiteraard ;). Eigenlijk zou je elke maand, of voor mijn part elke week een moment voor jezelf moeten nemen en je bewust worden van je gevoel. Even aarden zoals mijn coach dat zegt. Daarna kun je kijken naar wat je doet en of je dat eigenlijk nog wel bevalt. Om te voorkomen dat ik zelf meer of weer burnt-out raak zal ik dit zeker gaan doen. Ik stel mezelf voor om deze twee vragen te stellen:

  1. Voel ik mij gelukkig?
  2. Ben ik in balans? (leg ik ‘werk’ zwaarder op de weegschaal ten opzichte van ‘thuis’ of, luister ik alleen naar mijn verstand, of ook mijn gevoel? Hoe zit het met mijn hobby’s tov huishouden? Hoe zit het met mijn relatie met God? Maak ik tijd of laat ik me veel afleiden?) 

Als je deze twee vragen kunt beantwoorden kom je al een heel eind. In vraag twee kun je nogal veel kwijt. Voor mij persoonlijk is dat ook mijn geloof. Dit kan voor iedereen anders zijn. 

Mijn voornemen is dus eigenlijk meer tijd te maken voor mezelf zodat ik in balans kan blijven op alle fronten. Ik hoop dat jullie lezers dit jaar dit ook kunnen doen! Maak jezelf niet gek, als het even niet gaat, gaat het even niet. Is helemaal goed. 

Ik wens een ieder een fijn, gezond, warm en liefdevol 2018🎉❤️

Droevig

Vandaag is een droevige dag. Vorige week is de vader van een kleuter uit mijn klas door een naar ongeluk om het leven gekomen. Vandaag is de uitvaart. Ik denk dat wanneer ik beter was geweest,  ik daar ‘gewoon’ naartoe was gegaan. Dan had ik de kracht, energie en voldoende weerstand voor al die emoties. Maar nu niet. En dat voelt zo dubbel! Tot vandaag heb ik overwogen om misschien dan alleen naar het condoleance gedeelte te gaan maar na vannacht heb ik de knoop doorgehakt dat ik beter helemaal niet kan gaan. Er gaat gelukkig een flink aantal collega’s wel naartoe en dat geeft me dan iets minder het gevoel dat ik moet. Vannacht heb ik dus nachtmerries gehad… de een na de ander en het thema was de begrafenis van die vader. Eigenlijk heb ik dus alles al doorlopen, ik ben al bij het condoleance gedeelte geweest en heb ook enorm veel gehuild. Dat is zo gek wakker worden! Jorah was al wakker voordat de wekker van Ray om 5.45 ging  dus werden we samen wakker en konden we nog een beetje rekken voordat we dan echt op moesten staan. Ik heb van elke minuut genoten, vooral van de interactie tussen Ray en mijn zoon. Het moment dat we voor het raam luchtkusjes geven (waarbij Jorah zijn handjes voor zijn mond houdt alsof hij moet niezen en dan blaast tegen zijn handen… LIEF!) en mijn man uitzwaaien moet ik mijn tranen binnenhouden en mezelf even bij elkaar rapen. Natuurlijk gebeuren er zoveel ongelukken en kun je ook om elke andere vreemde reden ineens doodgaan… Maar je denkt niet (gelukkig) elke dag: ‘Ojee.. Misschien vandaag?’ Maar na zo’n nacht en op zo’n dag is het echt wel even slikken als je man weer naar Zutphen moet.

Maar vandaag is niet alleen droevig. Het is ook de dag waarop Jorah en ik gezellig samen zijn en een hele dag quality time hebben. Het gaat steeds beter met me en ik kan dan ook meer genieten van deze dagen omdat ik meer kan hebben en het dus beter volhoud zo’n dag. Gisteren moest hij vaccinatie prikjes hebben, vreselijk vind ik dat. Maar ik wil er voor hem zijn, zijn veilige thuishaven, zijn troost. Hij gooide zijn armpjes om me heen na de prik en zei: ‘MAMA!’ Dan voelt het goed dat je er voor hem kunt zijn en hem troost kunt bieden door hem vast te houden. Daarna zijn we een beetje rond gaan wandelen zodat de spieren niet stijf worden en hij vindt het super leuk om rond te lopen. Al gauw leken de prikjes vergeten. Voor mijzelf was het wel wat veel en ik voelde me aan het einde van de middag behoorlijk burnt-out. Heb lekker een lavendel bad genomen en aangegeven bij Ray dat ik even helemaal niks meer ging doen. Alleen praten maakte me al ontzettend uitgeput. Wel fijn om dan vanochtend te merken dat ik na zo’n dag en nacht me dan wel prima voel!

We gaan er weer voor deze dag! 

Dragen

Daar was ‘ie al.. het blog over dragen. Nu ik meer aan het opbouwen ben in mijn werk ben ik thuis wel wat meer moe waardoor ik ook maar niet toe kom aan het schrijven van een blog. Toch is het wel leuk om even te vermelden dat het echt wel beter met me gaat! Meer energie, ik kan weer wat meer aan. Super fijn is dit. En vanaf pff… een hele tijd huisde er een soort continue spanning in mijn lijf. Van deze spanning lijk ik wat afscheid te hebben genomen, ook heel fijn!

Gisteren hebben wij afscheid genomen van Oma Switters. Zij was al jaren ziek (Alzheimer) en was er daardoor er al een hele tijd niet echt meer. Het was erg moeilijk om bij haar op bezoek te gaan, maar toen wij er de laatste keer waren met zijn drietjes leek ze wél oog te hebben voor Jorah die ook heel rustig was! Bijzonder is dat… Maar deze prachtige dienst, waar we afscheid van haar hebben genomen als heilssoldate en mijn man en ik ook in uniform naar de begrafenis zijn geweest om als heilssoldaten ook eer te bewijzen aan haar, was ook erg zwaar voor me. Ik ben er goed doorheen gekomen maar merk dat ik vandaag meer moe ben. Vanochtend heb ik alweer lekker gezwommen met Jorah en eenmaal thuis was hij niet van plan te gaan slapen (doet hij nog steeds niet trouwens, nu na de lunch…) dus dat is wel even doorzetten voor me!

Maar goed, dragen dus 😉 Toen Jorah ongeveer een maandje oud was kwam ik via een vriendin terecht in de wereld van het dragen. Dat kun je gerust een wereld noemen want over de hele wereld worden kinderen gedragen in een draagdoek of een draagzak. Inmiddels weet ik dat je kunt kiezen voor ergonomisch dragen of minder ergonomisch dragen en dat grote merken hierover valse reclame maken en zelf stellig blijven in het feit dat ze wel degelijk ergonomische draagzakken verkopen. Helaas zijn hun zakken nog steeds niet optimaal qua ergonomiteit maar de goede kant gaat het wel op. Waar je naar moet kijken is dat je kindje in de M houding zit (dus knietjes boven het kontje als het ware) in een zitstuk en dat de rug van je kindje soepel in de zak moet worden ondersteund en niet door een verhard rugpand (of je eigen buik als rugpand gebruiken waarbij je kindje dus naar voren kijkt). Als een zak hier wel aan voldoet kun je met een gerust hart de hele dag je kindje dragen. Er zijn zat artikelen die het hebben over het belang van hechting en dat wanneer je draagt je voldoet aan de basisbehoefte van je kindje enzovoort.

Zodra wij van een draagconsulente (Josette Zwier die leuke blogs schrijft https://draagmemmie.wordpress.com/) hadden geleerd hoe wij Jorah veilig konden dragen in een draagdoek raakten wij verknocht. Vooral voor mij heeft het veel troost gebracht in een tijd die rumoerig was geweest omdat Jorah zo’n slechte start had gehad in het ziekenhuis. Ook in mijn burn-out had ik veel behoefte aan het dragen met Jorah en gelukkig was dit wederzijds. Helaas werd Jorah al gauw zwaarder en zwaarder en mijn rugpijn erger en erger (dit is poging drie tot schrijven van dit Blog. Inmiddels slaapt Jorah haha ;)). Die rugpijn is natuurlijk niet alleen gekomen door het dragen. Mijn hele leven heb ik al gauw last van mijn schouders en rug en mijn ouders hebben ook snel rugklachten. Ik weet ook nog dat ik vroeger met zo’n mega Kipling rugzak rondliep op de middelbare school waarin dan veel te veel boeken zaten. Jeminee, wat vond ik dat altijd ontzettend zwaar. Nu dus nog steeds last van 😉 Maar mijn burn-out helpt natuurlijk ook niet mee. De spanning die ik in mijn lijf voel gaat gauw in mijn schouders, nek en rug zitten. Veel fysio heb ik hiervoor gehad wat natuurlijk maar steeds kort werkte. Inmiddels gaat het met mijn rugpijn ook beter nu het beter met mijzelf gaat. Het blijft een zwakke plek. Ook blijkt mijn stuitje na de bevalling verkeerd te zitten (dit blijkt heel vaak voor te komen bij vrouwen maar wordt niet zovaak genoemd naar vrouwen toe terwijl hoe eerder je erbij bent, hoe sneller je van de pijn af bent) en dit heeft tot gevolg dat ik snel last heb van zitten op een fiets, bepaalde stoelen, in de bank… overal eigenlijk en dus ook weer van mijn rug als die pijn doorschiet. Nou, weten jullie dat ook even :p.  Maargoed, het is voor mij wel mijn feit en mijn lichaam en dus heeft het ook gevolgen voor mijn draagplezier. Want wat ik het allerliefste doe met Jorah kan ik bijna niet meer doen.

Inmiddels heb ik gemerkt dat een draagzak, nu Jorah ouder en zwaarder is, beter bij me past. Zo hoef ik niet te knopen (dit vraagt natuurlijk ook wel het nodige van je lichaam) en kan ik heel gemakkelijk Jorah op mijn rug vastmaken. Jorah vindt dit meestal ook wel leuk en gezellig en wijst van alles aan onderweg. Op de afbeelding van dit Blog zie je een hele speciale doek. Dit is een semi-custom made doek, wat inhoudt dat maar een stuk of 12 mensen deze doek (in elk een verschillende maat of een paar overeenkomstige maten) hebben en daar ben ik er een van. Ik vond het namelijk nodig om een heel stevige doek te kopen zodat ik hopelijk Jorah toch wel kon dragen. Helaas blijkt dit dus alsnog niet echt het geval en ligt de doek nu vooral mooi te zijn… in de kast… Nouja, ik ben er echt niet aan toe om zoiets wat ik net nieuw heb en er super mooi uitziet (de kleur is echt WAUW) en super zacht aanvoelt te verkopen. Voorlopig maak ik allemaal vriendinnen blij die mijn mooie, bijzondere doekjes mogen lenen omdat zij allemaal kleine baby’s hebben en ga ik nog even rondgluren voor een mooie peuterdrager zodat ik Jorah toch af en toe lekker kan dragen =). Want ook al doe ik het even, het voelt ZO fijn… en het is ook echt super praktisch gewoon! Je bent zo de stad in en weer uit met je kindje op je rug of buik in plaats van in de wagen, dus als ik even praktisch en snel wil draag ik toch even!